ما بر خلاف دکارت ، کانت ،هایدگر و .....که هر یک برای طرح اندیشه های خود سعی داشتند تعاریف خاصی از سوژه و ابژه ارائه دهند سعی نمی کنیم که این مفاهیم را وابسته به نوعی فلسفه ذهنی یا عینی کنیم . آنچه مهم است بسط و گسترش زبان است که در نتیجه آن کلیه کنش ها و واکنش های ما و جهان پیرامون دارای نشانه و هویتی مستقل باشند .
در شکل اصلی آن سوژه و ابژه فاقد ویژگی یا مشخصه هایی هستند که طی آن بتوان با آنها، ما خود یا جهان پیرامونمان را با این مفاهیم نام گزاری کنیم . نزد شخص ذهن گرا یا واقع گرا سوژه و ابژه می تواند جایگاه متغیر داشته باشد، بنا براین اگر مفسر شخص ذهن گرا باشد سوژه را به انسان و اگر ماده گرا باشد سوژه را مطلقن به جهان و پیرامون تعمیم می دهد. اما آیا براستی این گونه تقسیم بندی که انسان را فقط محدود به نشانه ها می کند به دیکتاتوری متن و استبداد رای نمی انجامد؟ هایدگر برای پرهیز از این امر سوژه و ابژه را کنار می زند و پس از آن با ایجاد مشکلی دیگر یا حفره ای به نام دازاین تلاش می کند خود و جهان را از آن عبور دهد. ما برای فهم بیشتر موضوع تلاش می کنیم که این بعد را به ابعاد کوچکتر تقسیم تا آنگاه هر شخص به اندازه وسع خود بتواند یک یا چند پیکسل از آن را بر دوش گیرد. براستی جایی از کار مشکل دارد که ما نمی توانیم به قطعیتی تام دست یابیم آیا ما و جهان پیرامونمان آنقدر بزرگ هستیم که در زبان نمی گنجیم یا زبان آنقدر کوچک است که ما را در خود نمی گنجاند؟...
برای پرهیز و نیفتادن در دام فلسفه وجود در تشریح یک لحظه "ایماژ" به رابطه دال و مدلول ها نمی پردازیم .
موقعیت من درست در مرکز جهان در خانه ای با پنجره های بی شمار می باشد. پشت این پنجره که من قرار دارم در چشم انداز پیش رو سگی را می بینم که مرتب سر خود را به سنگ ها و بوته های اطراف می کوبد و هر لحظه دور تر می شود. سگ توجه مرا جلب می کند و دوست دارم دلیل کار او را بدانم . در یک نگرش سطحی سگ سوژه و من ابژه هستم اما در تعمق بیشتر می توان در یافت، این حرکات سگ بود که توجه مرا به سوی خود جلب کرد و من با توجه به اینکه به خود می اندیشیده ام ، می خواسته ام دلیل کار او را بفهمم تا آن را در خدمت خود گیرم و از این رهگذر به دانش خود بیفزایم و آن را در جهت حفظ و شناخت وجود خود بکار گیرم .
بنا براین سوژه اصلی وجود خود من است نه سگ یا به عبارتی من در یک زمان هم سوژه هم ابژه هستم پس این سگ کیست سگ بود و هست و در این لحظه او را می بینم که دور تر می شود کنش ها ی او چه نام دارند اما به سگ که فکر می کنیم می بینیم که او هم مشکل ما را دارد یعنی او نیز هم فاعل و هم مفعول است این گونه است که ما معلق می شویم و به تعلیق در می اییم همچون اکنون که در فضا و زمان رها شده ایم و سوژه از سگ به ذره ارتقا می یابد و می نویسیم که در ابتدا ذره بود و بعد هیچ...
لازم به توضیح است که پنجره های این اتاق دارای چشم اندازهای متعدد می باشد و هرشخصی صحنه های دلبخواه خود را می بیند و ارزش گزاری چشم انداز ها غیر ممکن است حتا اگر این اتاق یک پنجره نیز داشت باز ارزشگزاری مورد های دریافتی غیر ممکن می نمود .
گاهی لازم است که ما با خود معامله ای انجام دهیم در اینجا این معامله را انتزاع می نامیم بدین ترتیب که یک کلیت و وجه غایی را به نفع یک فرع رها می کنیم فرعی که من به زعم خود می اندیشم که این افشره ای از کلیت است درمفهوم انتزاعی که این انتزاع فقط مربوط به بحث ما است و کاربرد دیگری ندارد سگ را می توان به مثابه سوژه و کنش های او را سوبژکتیو نامید یعنی یک سوژه اکتیو شده یا یک مفعول و یک فاعل.
در اینجا و از پشت این پنجره من به مثابه یک ابژه قرار دارم چرا که این خود من هستم که سگ را به شکلی بی واسطه می بینم اما سگ هرلحظه دور تر می شود تا جایی که از چشم انداز من دور می شود در این لحظه و با توجه به موقعیت من در پشت پنجره تنها را ه دنبال کردن حرکت های سگ برای من استفاده از دوربین می باشد بنابر این دور بین را در دست می گیرم پس از اینکه با دوربین موفق به دیدن سگ می شوم همزمان صفت ابژه به دوربین تعلق می گیرد و خود من ابژکتیو می شوم یعنی موفق می شوم با یک مسکن یا حتا دارویی که جنبه درمانی می تواند داشته باشد ابژه را اکتیو نمایم حال مشکلات از ابژکتیو آغاز می شود بدین مفهوم که انتقال این صحنه به دیگری مد نظر است اگر من از پشت پنجره با رعایت اصل امانت داری بتوانم بدون دخل و تصرف این تصویر را به دیگری انتقال دهم این انتقال موفق یک محصول ابژکتیویته می باشد .
ممکن است که در نگاه اول بسیار ساده یا بسیار پیچیده با شد اما درواقع برای شخصی که یک محصول ابژکتیویته در دست دارد انگار ( با در نظر گرفتن توان و انرژی سوژه ، سوبژکتیو و سوبژکتویته) که او شخصی است با شش برابر نیروی ذهنی یک انسان بالغ در واقع او شش نفر انسان است یا دارای نیرویی برابر با شش نفر بسیار جالب است که ما خود را شش برابر کنیم . من در خانه خود نشسته و در حال تماشای یک برنامه از تلوزیون یا ....که می تواند هر برنامه ای باشد شخص فیلمبردار صحنه ای دقیقن مورد دلبخواه مرا پخش می کند (یک صحنه ابژکتویته )حال به دلیل این که نیروی من در فراشد خلق این تصویر صرف نشده من می توانم به کشف و خلق ذهنیتی دیگر بسیار بیشتر از توان قبلی خود نائل شوم در هنر و خلق آثار هنری نیز همین گونه است ....
در پایان باید نوشت که تمام این فرایند ها یا ارزش و اعتبار آنها نزد هر شخص با دیگری فرق می کند و پذیرش آن امری کاملن نسبی می باشد همچون این متن یا چگونگی برخورد مخاطب با آن باید نسبیت آن را پذیرفت و بدینوسیله آن را نیمه جان کرد ..
